Lieve moeder,

Mijn vliegtuig vertrok vanmorgen om 10 uur vanaf Schiphol en omdat je 3 uur van te voren moet inchecken als je naar de USA gaat moest ik daar dus om 07:00 uur zijn. Vanuit Rotterdam is dat een uur rijden plus een half uur eten en douchen dus zou ik om ± 5:15 hebben moeten opstaan.

Om te voorkomen dat ik al totaal gebroken het vliegtuig in zou stappen had ik besloten om in het Van der Valk hotel aan de A4 gaan slapen en de wekker om 06:00 uur te zetten, dan even uitgebreid te gaan ontbijten en dan in 5 minuten op Schiphol te zijn.

Wekker ging precies om 06:00 uur maar onbewust was ik daar helemaal niet zeker van dus ben ik werkelijk elk uur wel een keer of 3 wakker geschrokken omdat ik dacht dat ik me zou verslapen.

Het Van Der Valk hotel bij de A4 is een mooi hotel en ik heb een prima kopje thee met appeltaartje ‘s avonds gegeten en een zeer goed ontbijt genuttigd maar niet echt heel fijn als je met je koffers naar je hotelkamer moet.

 Ik heb in het hotel waarschijnlijk meer trappen op en afgelopen met mijn koffers dan ik in de rest van deze trip nog ga doen. Ben je binnenkort in de buurt ga even kijken naar het aquarium gevuld met rokers (met glazen witte wijn) halverwege de trap (die ik dus 2 keer met mijn koffers heb gelopen) naar de eerste verdieping is geweldig.

Om 6:40 liep ik na buiten naar mijn auto om er daar achter te komen dat ik voor de eerste keer dit jaar de ramen ijsvrij moest maken, geweldig moment en kwam ook geweldig goed uit…

Inchecken en douane ging prima en voor ik het wist zat ik in het vliegtuig richting Los Angeles. Tegen beter weten in meteen proberen verder te slapen maar dat ging natuurlijk weer niet. Naast mij zat een echtpaar uit Den Haag die vroegen aan mij of ik niet bij het raam wilde zitten omdat ze mij niet wilde storen als ze naar het toilet moesten maar ik zei dat ik waarschijnlijk nog vaker zou moeten en daar heb ik me ook netjes aan gehouden.

Voor me zat een opa (hopelijk) met zijn kleindochter en die hadden allebei een Israelische versie (gezien de krant die opa las) van de oud Hollandse blaf tyfus waardoor de aangeschoten dame die naast ze zat al binnen 5 minuten van plaats wilde veranderen, en gelijk had ze, alleen wilde ze wel een plaatsje aan het raam. Dus eisen dat je een andere plek krijgt omdat je snel ziek wordt maar dan wel met behoud van uitzicht. Nou die vlieger ging niet op bij de, overigens tegen mij verschrikkelijk aardige, stewardess van de KLM.

De stewardess zag mij zitten met mijn knieën opgetrokken in mijn vliegtuig stoel met ongeveer 30 cm te weinig beenruimte als een legbatterijkip en bood mij aan om op een lege plek op rij 35 te gaan zitten bij de nooduitgang. Ondanks ik me al neer had gelegd bij een 10 uur durende martelgang nam ik het aanbod graag aan en ging op rij 35 zitten tussen aan de linkerkant een jongen die al helemaal ingewikkeld in 2 dekens lag te snurken en een chagrijnige Spaanse oma die de krant zat te lezen. Ook heel fijn was de rij wachtende mensen voor mijn neus die naar het toilet moesten die voor mij stond en de geur en de het beeld van de toiletten. Binnen 5 minuten zat ik weer op stoeltje 38C.

Na een tijdje kwam het eten, de aardige stewardess prees de vis met rijst en spinazie aan maar dat kwam voornamelijk omdat de andere maaltijden al lang op waren voordat ze bij rij 35 was aanbeland. Zitten praten met het zeer aardige Haagse echtpaar naast me dat een maand (!) naar Hawaii gingen en twee films gekeken (Moneyball en Drive) beide zeer vermakelijk.

Vliegen is natuurlijk nooit leuk zeker niet als de vlucht meer dan 10 uur duurt maar vliegen naar de USA is helemaal een slijtageslag omdat je vaak bij aankomt, als je gewoon naar je hotelkamer wilt om even rustig naar een schoon toilet te gaan en even te douchen) eerst nog in een pretpark heen en weer slinger rij moet staan om langs de douane te gaan. Was de douane in Washinton juni 2011 nog zo langzaam zodat ik mijn aansluitende vlucht miste, de douane op LAX ging als een trein. Binnen een kwartier was ik door de douane en 5 minuten later had ik mijn koffer en stond ik in de aankomst hal opzoek naar de shuttle bus die me naar Anaheim ging brengen.

Voor 15 dollar p/p brengt deze Pedro (ik denk dat hij zo heet) met zijn A-team busje  mensen van het vliegtuig naar de hotels in de buurt van LA. Pedro heeft daar twee enorme handicaps te overwinnen: Hij is namelijk stokdoof, ondanks hij pas in de 30 is, zodat iedereen een keer of 8 het adres en de naam van zijn hotel moet herhalen voor hij het verstaan heeft en zijn tweede handicap is dat hij niet kan autorijden zonder op hetzelfde moment multimediaal bezig te zijn. Deze fijne chauffeur zit te bellen, adressen in te typen op zijn TomTom en email te beantwoorden, te twitteren en Facebook updates te doen op zijn Android Tablet en moet dan ook nog zijn busje met 9 passagiers binnen de gele lijnen van de rijksweg weten te houden wat natuurlijk een onmogelijke opgave is waar hij dan ook totaal niet in slaagt.

Na een rit die veel te lang duurt (want ik moet al sinds het wegrijden van LAX een enorme wind laten en omdat nou in een vol busje te doen is ook weer zo wat) kom ik aan bij het Anaheim Motel 6.

Ik ga inchecken en het meisje achter de balie vraagt of ik een Smoking of een Non-Smoking kamer wilt en ik zeg Non-Smoking en dat antwoord doet haar meteen besluiten om de manager er bij te halen. Nou sta ik een beetje te tollen op mijn benen maar ik weet zeker dat ik Non-Smoking zei en niet het meisje een onzedelijk voorstel heb gedaan. De manager komt me uitleggen dat ik alleen een Smoking Room kan krijgen omdat op het moment dat ik via het internet boekte er alleen Smoking Rooms beschikbaar waren. Die logica ontgaat mij totaal, maar geen probleem. Als ik later de kamer binnen kom lijkt het of ik een net door een hevige brand verwoeste sigarenzaak binnenkom, jakkie bah. Ook is de kamer niet echt heel schoon maar heb ik wel twee tweepersoons bedden in mijn kamer (dus wekker zetten en om 2 uur in het andere bed gaan slapen) en een enorme televisie. Het internet (2,95 dollar per dag) is zo traag dat ik weer terug verlang naar mijn 28 k modem uit 1996.

Even naar het winkelcentrum in de buurt gegaan met een paar mensen die ook in het hotel zitten en prima gegeten bij de CPK (California Pizza Kitchen) waar onze serveerster Emily een beetje speedy is. Ze brengt namelijk al nieuwe frisdranken als de oude nog half vol zijn, begint over het toetje en zet de dessertkaart neer op tafel terwijl er nog iemand zijn hoofdgerecht aan het eten is en komt het bonnetje al brengen terwijl we nog best trek hebben in een thee en koffie.

Geen puf meer om naar het World Wrestling Federation gala te gaan hier om de hoek maar het is ook live op televisie dus ik mis niets van die prachtige stukje modern toneel.

Op de terugweg nog even langs de 7Eleven en koop daar croissant en plakkerigesuikerding voor ontbijt morgenochtend. Koop een fles Jus d’orange die 3 keer duurder is dan een fles cola (dat prijsverschil is ook hier duidelijk te zien in het straatbeeld) en tandpasta een sigaretten.

Morgen autootje huren en LA in en alle toeristische hoogtepunten bekijken maar nu eerst papie doen want ik ben nu bijna 24 uur op en zit nu te tollen achter mijn laptop.

Tot morgen moeder dan heb ik weer een update.

Liefs je zoon.